ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟ. (Ή Η «ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»)

selfish

Τις παλιότερες εποχές, η ιστορική ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού έλεγε στα μικρά ρηγόπουλα ιστορίες για να φάνε το φαγητό τους και για να κοιμηθούνε. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες ήταν ότι ένα ανανεωτικό αριστερό κόμμα οφείλει να λειτουργεί με δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει:

Α. Να ακούγονται ελεύθερα όλες οι απόψεις.

Β. Να γίνεται σεβαστή η θέληση της πλειοψηφίας.

Ο πιο δημοκρατικός τρόπος να αποτυπωθεί η θέληση της πλειοψηφίας, είναι το συνέδριο του κόμματος. Εκεί υπάρχει η ευρύτερη δυνατή αντιπροσώπευση της βάσης, γίνεται εκτενής συζήτηση, και στην λήψη των αποφάσεων συμμετέχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων.

Σήμερα αυτοί που προωθούν τους εαυτούς τους ως κληρονόμους των «μεγάλων ανανεωτικών παραδόσεων» μέσα στον Συνασπισμό, τα γυρνάνε. Προτείνουν μια στροφή του κόμματος προς την Κεντροαριστερά. Γιατί περί τέτοιας πρόκειται, παρ όλο που αποφεύγουν να την πουν με το όνομά τους. (υποτιμώντας εμφανώς την νοημοσύνη όσων διαβάζουν τις ανακοινώσεις τους).

Έλα όμως που η πλειοψηφία των μελών του ΣΥΝ δεν θέλει στροφή προς την Κεντροαριστερά. Γιατί εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η Αριστερά λεηλατείται συστηματικά από την Κεντροαριστερά, σε ψήφους και σε στελέχη. Και δέχεται σκληρές κεντροαριστερές επιθέσεις για την εμμονή της σε «ξεπερασμένες ιδέες», όπως η κοινωνική αλληλεγγύη, η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, οι συντάξεις και η τοποθέτηση των ανθρώπων πάνω από τα κέρδη. Και ο κόσμος της Αριστεράς έχει πεισμώσει.

Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι «Ανανεωτικοί». Γι αυτόν ακριβώς το λόγο προσπαθούν να αποφύγουν το Συνέδριο, το οποίο περίπου καταγγέλλουν ως αντιδημοκρατική πρακτική.

Ιδού τι ελέχθη στην συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού:

«Αρκετά με τη δαμόκλειο σπάθη του συνεδρίου. Τα συνέδρια δεν έχουν σώνει και καλά αποτελέσματα..» (Δ. Χατζησωκράτης) .

«Το ζήτημα δεν είναι να συζητάμε κεκλεισμένων των θυρών με δεδομένους τους συσχετισμούς πλειοψηφίας και μειοψηφίας, αλλά και με την κοινωνία.» (Φ. Κουβέλης)

Και ω του θαύματος, η πιο δημοκρατική διαδικασία στην λειτουργία ενός κόμματος, δηλαδή το Συνέδριο, γίνεται «δαμόκλειος σπάθη», «αναποτελεσματική διαδικασία», «κεκλεισμένων των θυρών» και «μακριά από την κοινωνία». Κατά τα άλλα σκίζουμε τα ρούχα μας για την «κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς».

Έτσι, το μοντέλο της εσωκομματικής δημοκρατίας, τροποποιείται κατά τους «ανανεωτικούς» ως εξής:

Α. Να ακούγονται ελεύθερα όλες οι απόψεις.

Β. Να υλοποιείται η δική μας πολιτική γραμμή.

Το Β είναι το ουσιαστικό. Και επειδή δεν μπορούν να το βάλουν έτσι, λένε «αφήστε τώρα τα συνέδρια, πρέπει να ακούσουμε την φωνή της κοινωνίας». Ανανεωτικός κυνισμός.

Αλλά ποια είναι η φωνή της κοινωνίας; Είναι οι νοικοκυραίοι του ΛΑΟΣ; Είναι αυτοί που πήγαν για τριήμερο; Είναι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, των Κυνηγών, του Παπαθεμελή;

025-magician-01

Όχι βέβαια. Κατά τους «ανανεωτικούς», η φωνή της κοινωνίας είναι αυτό που εκφράζουν οι ίδιοι. Δηλαδή αυτό που εκφράζει ο Πρετεντέρης, το συγκρότημα Λαμπράκη, το βραδινό δελτίο του ΜEGA  και άλλες κοινωνικές δυνάμεις. Πρόκειται για την περίφημη εξίσωση «σοβαρή και υπεύθυνη αριστερά = συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ».

Και αν ο κόσμος της Αριστεράς δεν θέλει; Ε, θα τον καπελώσουμε με το ζόρι. Αυτό μας διδάσκει άλλωστε η περίφημη «κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: