ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Την κεντρική ομιλία του Φώτη Κουβέλη, μπορείτε να την διαβάσετε εδώ..

http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=3657

ΤΑ δικά μου σχόλια

Έσφιξε το χέρι αυτών που πήγαν στον Σημίτη “για να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα της Ανανέωσης”.

Έκανε μια ελλιπέστατη ανάλυση για το ΠΑΣΟΚ. Απλώς η αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου οδηγεί στην αδυναμία απέναντι στα κέντρα εξουσίας και επομένως στην διαφθορά και τα σκάνδαλα. Ούτε για τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ είπε τίποτα, ούτε για την στρατηγική του.

Κατήγγειλε την κυβέρνηση ότι τρέχει πίσω από την ατζέντα του ΛΑΟΣ. Παρέλειψε να καταγείλλει για τον ίδιο λόγο το ΠΑΣΟΚ που τελευταία σηκώνει την ατζέντα κατά της λαθρομετανάστευσης με ελάχιστα σοσιαλδημοκρατικό και κοινωνικό τρόπο.

Μίλησε για οικολογική ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ. Φτιάχνοντας μια πραγματικότητα στα μέτρα των προθέσεών του.

Αναφέρθηκε σε αυτούς που απείχαν απο τις κάλπες, λόγω της στρατηγικής, των πολιτικών θέσεων και της δράσης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και επειδή δεν είναι ευρωπαϊκή ανανεωτική η γραμμή μας. Δεν αναφέρθηκε στο πόσοι θα απείχαν αν την γραμμή την έβγαζε ο Κουβέλης και η ανανεωτική πτέρυγα

Δεν αναφέρθηκε στο πόσο συνέβαλε η Ανανεωτική Πτέρυγα με την βοήθεια των ΜΜΕ στην οργάνωση αυτού του ρεύματος αποχής.

Έστειλε μήνυμα: κρατάμε το εκλογικό σώμα του ΣΥΡΙΖΑ από το λαιμό και αν δεν μας λάβετε υπ όψιν έρχονται τα χειρότερα.

Επεσήμανε ως πρόβλημα το ότι με το 18% που μας έδιναν οι δημοσκοπήσεις, αποφύγαμε να δεσμευτούμε ότι θα πάμε με το ΠΑΣΟΚ.

Είπε πολύ σωστά πράγματα για την πολιτική και ιδεολογική ανεπάρκεια του Συνασπισμού να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Και ειδικά την ανεπάρκεια της πλειοψήφίας του.

Είπε ότι η ανεπάρκεια αυτή μας άφηνε έκθετους στον Πρετεντερισμό (“προκαλούσαμε χαμόγελα στους πολιτικούς αναλυτές”) και στις επιθέσεις που αυτός μας εξαπέλυε, από κοινού με την Ανανεωτική Πτέρυγα.

Χαρακτήρισε λάθος την γραμμή να πάρουμε κόσμο από το ΠΑΣΟΚ. Για τους Ανανεωτικούς το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ενιαίο. Και να μην υπόκειται σε καμμία πολιτική κριτική για αυτά που κάνει, αυτά που λέει και κυρίως για αυτά που δεν λέει.

Είπε ότι η βία του Δεκέμβρη μας κόστισε. Δεν είπε ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα επένδυσε τα ρέστα της στο θέμα αυτό. Με συγκεντρώσεις ακόμα και μέσα στην προεκλογική περίοδο, και όταν το θέμα αυτό είχε κλείσει.

Κατηγόρησε την ηγεσία του ΣΥΝ για υποχώρηση από τον Αριστερό ευρωπαϊσμό, τις μεταρρυθμίσεις, την ανάγκη κρατικής ρυθμιστικής παρέμβασης και την πράσινη ανάπτυξη. Προφανώς δεν ήταν στο προγραμματικό συνέδριο.

Δεν είπε όμως ποιο είναι το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που προωθεί η Ανανεωτική Πτέρυγα. Αναζητά συμμαχίες με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να μπαίνει επί της ουσίας, γιατί επί της ουσίας το ΠΑΣΟΚ δεν θα τις συζητούσε.

Δεν είπε ότι στο προγραμματικό συνέδριο, η Πτέρυγα πρώτα αποφάσισε να μην ψηφίσει το πρόγραμμα, με κριτήριο το τι την συνέφερε και κατόπιν έψαξε να βρει τις διαφωνίες της και να τις καταθέσει.

Έκανε κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ ότι παρουσιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως το απόλυτο κακό. Αλλά δεν μπήκε σε μια κριτική για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την πορεία την οποία ακολουθεί.

Κατηγόρησε τον ΣΥΝ έχοντας αδυναμία να χειριστεί πολιτικά τα πράγματα ότι σέρνεται πίσω από τους συμμάχους και έχει δίκιο.

Μίλησε για πολιτικό εκτοπισμό του Παπαδημούλη στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου. Δεν είπε ότι η ύπαρξη συμμάχων, χάρις στους οποίους ο ίδιος εκλέχτηκε βουλευτής το 2004 για να τους πουλήσουμε μετά, επέβαλλε την παραχώρηση μιας τουλάχιστον θέσης που με τα δεδομένα εκείνης της εποχής θεωρείτο εκλόγιμη. (Και δεν το είπε, όχι γιατί δεν το ξέρει, αλλά γιατί δεν τον συνέφερε να το πει).

Είπε ότι η πλειοψηφία δεν μπορεί να κάνει σύνθεση και να ενοποιήσει την βάση του ΣΥΝ, παράλληλα με τις συμμαχίες. Και έχει δίκιο.

Παρέλειψε να πει ότι η απουσία σύνθεσης στην ηγεσία του ΣΥΝ είναι ένα από τα πολύ σκληρά ατού της Ανανεωτικής Πτέρυγας. (βλ και παραπάνω για το προγραμματικό συνέδριο).

Ζήτησε πολιτική στροφή χωρίς στοιχίσεις, και περιχαρακώσεις σε κομματικές πλειοψηφίες και μειοψηφίες». Εννοούσε χωρίς να ερωτηθεί η πλειοψηφία, δηλαδή χωρίς συνέδριο. Κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς.

Προειδοποίησε ότι αν δεν αλλάξει η γραμμή, οι ανανεωτικοί πάλι δεν θα ξαναψηφίσουν και η ζημιά που μπορούν να προκαλέσουν θα είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Η μόνη στροφή που προτείνει είναι να είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Δεν το λέει φυσικά έτσι. Το λέει «επιστροφή στις κεντρικές επιλογές του δημοκρατικού δρόμου, της ευρύτερης δυνατής λαϊκής ενότητας, της αναμόρφωσης των θεσμών με τη διεύρυνση της δημοκρατίας». Είναι δύσκολο να συνεννοηθείς όταν οι απόψεις παρατίθενται κωδικοποιημένες για να μην εκτίθενται στην κριτική.

Και φυσικά δεν παρέλειψε να απολυτοποιήσει την άποψη της πλειοψηφίας (Οπισθοχώρηση από ζητήματα δημοκρατίας και δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό).

Μίλησε “για μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας, στηριγμένη σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία (ΠΑΣΟΚ), με στόχο να διαμορφωθεί μια αποτελεσματική απόκρουση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Ν.Δ”. Ταυτίζοντας αυθαίρετα τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές με την δεξιά. ΚΑι αθωόνοντας το ΠΑΣΟΚ και την κεντροαριστερά. Πράγμα που και σε ελληνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο διαψεύδεται.

Είπε «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επιλογή του κόμματός μας με συνεδριακές αποφάσεις. Σεβόμαστε αυτή την επιλογή που πλειοψήφησε, γιατί σεβόμαστε τη δημοκρατία και τις συλλογικές μας κατευθύνσεις». Αλλά διατηρούμε το δικαίωμά μας να την υπονομεύουμε δημόσια και να ζητάμε την καταψήφισή του από τον κόσμο που επηρεάζουμε.

Αυτό που λέει στην ουσία είναι «διατηρούμε το δικαίωμά μας να επιδιώκουμε την ανάδειξη μας σε δημόσιες θέσεις μέσα από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δεν μπορούμε προς το παρόν να κάνουμε κάτι άλλο).

Είπε: αν ο ΣΥΡΖΙΑ αποκτήσει διαδικασίες μελών θα φύγουμε. Μέχρι τότε διατηρούμε το δικαίωμα να βγαίνουμε στα κεραμίδια αξιοποιώντας τις δυνατότητες που μας δίνουν τα ΜΜΕ που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ.

Και μίλησε για ανάγκη προσέγγισης με τους οικολόγους. Απέφυγε να πει ότι η ανάγκη αυτή δεν προκύπτει εκ της οικολογίας τους, αλλά εκ της δεδηλωμένης πρόθεσής τους να συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ.

Αυτά.

ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΛΕΤΗ

Θεωρίες συνομωσίας γύρω απο τα στρουμφάκια

http://www.illuminatirex.com/smurf-conspiracy/

Και ο Σπύρος Χατζάρας, εμβληματική μορφή της πατριωτικο-ΠΑΣΟΚικής δημοσιογραφίας, υπερασπίζεται τα ευγενή κίνητρα των ρατσιστόμουτρων της Μανωλάδας. (τους λαθρομετανάστες μας τους στέλνει εδώ ο Σόρος και τέτοια…).

http://deltio11.blogspot.com/2009/06/blog-post_3280.html

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ TOY ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Κατ΄ αρχάς θα ήθελα να εκφράσω την ικανοποίησή μου γιατί έστω και τη τελευταία στιγμή ο σ/φος Αλαβάνος άλλαξε απόφαση. θεωρώ ότι είναι μια θετική εξέλιξη. Μια θετική εξέλιξη η οποία βέβαια δεν έγινε δίχως φθορά. Υπήρξε φθορά την οποία πρέπει συλλογικά και με συνευθύνη να προσπαθήσουμε  όλοι να την καλύψουμε, να καλύψουμε το χαμένο έδαφος.

Πιστεύω ότι βρισκόμαστε όντως σε μια κρίσιμη στιγμή  Είχαμε ένα αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών. Δεν είχαμε όμως ένα καταστροφικό αποτέλεσμα που να δικαιολογεί μια καταστροφική διαχείριση, σαν αυτή που μέχρι τώρα έχουμε ακολουθήσει.

Τούτη την ώρα είμαστε αντιμέτωποι τόσο με τις ευθύνες μας, συλλογικές και ατομικές, που οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών μας, όσο όμως και με τα δομικά προβλήματα λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Νομίζω ότι πρώτιστο καθήκον για όλους μας αυτή τη στιγμή  πρέπει να είναι όχι τόσο ο καταμερισμός της ευθύνης για τα προβλήματα, αλλά η επίλυση των προβλημάτων. Όχι ότι δεν έχει σημασία ο καταμερισμός ευθύνης. Αλλά πρώτιστη ευθύνη όλων μας αυτή τη στιγμή είναι να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, να λύσουμε τα προβλήματα και μετά να κάνουμε και τον καταμερισμό της ευθύνης.

Σας το λέω αυτό γιατί, σύντροφοι εγώ έχω και μια ιδιαίτερη δυσκολία, και προσωπική δυσκολία. Εγώ έχω έναν ρόλο και μια ευθύνη να ανταποκριθώ σ΄ αυτό. Είμαι πρόεδρος του ΣΥΝ, της μεγαλύτερης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος με χιλιάδες μέλη και με ιστορική διαδρομή. Ως εκ τούτου πολλές φορές αναγκάζομαι προκειμένου να ανταποκριθώ σ΄ αυτόν το ρόλο να μην τοποθετούμαι με βάση την άποψή μου ή με βάση το θυμικό μου, αλλά να τοποθετούμαι με αίσθηση της ευθύνης του ρόλου μου. Με αίσθηση της ευθύνης να εκπροσωπήσω το σύνολο ενός
 κόμματος που με εξέλεξε.

Ανταποκρινόμενος, λοιπόν, στο θεσμικό ρόλο του προέδρου του ΣΥΝασπισμού, όλου του ΣΥΝασπισμού και όχι μόνο της πλειοψηφίας του (και αυτός αβαντάρει τους ανανεωτικούς), προσπάθησα αυτές τις μέρες, στο πλαίσιο του δυνατού, να μην καταθέσω τη δική μου αφήγηση για τις αιτίες  και τον καταμερισμό της ευθύνης.

Σεβάστηκα και σέβομαι τις απόψεις όλων σας. Θεωρώ ότι πολλές από τις απόψεις του συντρόφου του Αλέκου έχουν βάση και πρέπει να γίνουν αντικείμενο συζήτησης. Δεν συμφωνώ, όμως, με το σύνολο της κριτικής του.

Αρνήθηκα, όμως, συνειδητά να αντιπαραβάλω τη δική μου αφήγηση. θεωρώντας ότι αυτό θα έκανε κακό στο συλλογικό μας εγχείρημα.

Πιστεύω βαθιά πώς μόνο αν ανοίξει ένας γόνιμος και ειλικρινής διάλογος μεταξύ μας, με στόχο, όμως, την αναζήτηση τομών στη λειτουργία μας, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα δομικά προβλήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και η κρίση που περνάμε μπορεί να ξεπεραστεί μόνο μέσα από τον σεβασμό των συλλογικών διαδικασιών. Τέτοιες διαδικασίες έχουν ξεκινήσει ήδη και στις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και στον ΣΥΝασπισμό.

Εμείς έχουμε κάνει Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, έχει ξεκινήσει μια πλατιά συζήτηση στις οργανώσεις μας, σε πολλές από τις οποίες πηγαίνω και εγώ ο ίδιος και σ΄ αυτή τη συζήτηση νομίζω ότι πρέπει να προχωρήσουμε, επανεξετάζοντας όλα τα ανοιχτά ζητήματα από την αρχή και βεβαίως έχοντας στο μυαλό μας ότι απάντηση στα δομικά προβλήματα μπορεί να είναι μονάχα η διεύρυνση της δημοκρατίας.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, εγώ αισθάνομαι πάρα πολύ άβολα και αισθάνθηκα πάρα πολύ άβολα  διότι εκτιμώ ότι το βασικό πρόβλημα της δημιουργίας του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η ηγεσία. Και θα σας το πω και θέλω να το κρατήσετε αυτό.

Μέχρι σήμερα υπάρχουν κάποιοι όροι λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαστε τρελοί, δεν τους βγάλαμε από το μυαλό μας. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα αυτών των όρων.

Το ότι υπάρχουν αυτοί οι όροι δεν σημαίνει, βέβαια, ότι μπορεί να υπάρχουν επ΄ άπειρον. Αν κάποιος τους αμφισβητεί είναι σαφές -και είναι για όλους μας σαφές- ότι θα τους επανεξετάσουμε. Όμως θα επανεξετάσουμε τα πάντα από την αρχή. Τα πάντα από την αρχή.

Και θέλω να βάλω μια σειρά από ερωτήματα, κυρίως διότι δεν μου επιτρέπει το γεγονός ότι εκπροσωπώ ένα κόμμα το οποίο ακόμα δεν έχει καταλήξει σε αποφάσεις να μιλήσω με συγκεκριμένες προτάσεις. Αυτό θα το κάνω μονάχα αν οι προτάσεις αυτές είναι αποτέλεσμα συλλογικών επεξεργασιών και αποφάσεων οργάνων. Αλλά ερωτήματα μπορώ να θέσω.

   * Είναι άραγε το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ ζήτημα προσώπων; Είναι θέμα του ποιος ηγείται ή μήπως το πρόβλημα είναι πώς συλλογικά λειτουργεί η ηγεσία; Πόσα κέντρα αποφάσεων υπάρχουν; Σε ποιο δημοκρατικά εκλεγμένο συλλογικό όργανο λογοδοτεί αυτή η ηγεσία;
   * Μπορεί ένα πολυσυλλεκτικό σχήμα να λειτουργεί μόνο στη βάση  της ισότιμης συμμετοχής των συνιστωσών ή μήπως χρειάζεται να λαμβάνουμε υπόψη  και τη δημοκρατική επιλογή της πλειοψηφίας των μελών της;
   * Μπορεί ένα σχήμα να λειτουργεί με μοναδικό γνώμονα την εξασφάλιση του πλουραλισμού (απαραίτητο συστατικό στοιχείο σε ένα συνεργατικό σχήμα) ή μήπως πλουραλισμός δίχως δημοκρατία είναι πουκάμισο αδειανό;
   * Μπορούν να έχουν πολιτικό δικαίωμα στις αποφάσεις, στις κρίσιμες αποφάσεις και στις αποφάσεις που αφορούν , όχι μόνο τον πολιτικό προσανατολισμό, γιατί εκεί συνήθως καταφέρνουμε να συνθέσουμε- αλλά δυστυχώς (και αυτό πλέον είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που αποτελεί και έλλειμμα ηθικό απέναντι στην κοινωνία) συνήθως πρόβλημα υπάρχει όταν είναι να αποφασίσουμε για την κατάρτιση ψηφοδελτίων, ευρωψηφοδελτίων. Μπορούν λοιπόν να έχουν πολιτικό δικαίωμα σ΄ αυτές τις αποφάσεις μονάχα όσοι εκπροσωπούν συνιστώσες ή μήπως δικαίωμα  στις αποφάσεις πρέπει να έχουν και όσοι αρνούνται να ενταχθούν στις συνιστώσες.

   * Αλλά ακόμη και όσοι είναι μέλη των συνιστωσών. Πόσο μπορούν να εκπροσωπούνται ή να ακολουθούν αποφάσεις που παίρνονται σε ένα τραπέζι κεκλεισμένων των θυρών;

Συντρόφισσες και σύντροφοι θέτω ερωτήματα γιατί πρέπει να τα επανεξετάσουμε όλα. Και δεν είμαστε τίποτα τρελοί που ξαφνικά αποφασίσαμε να λύσουμε -και μάλιστα δια της γραφειοκρατίας- ζητήματα ηγεσίας. Είναι ζητήματα ανοιχτά. Τα συζητάει ο κόσμος μας αυτά. Και νομίζω ότι πρέπει να συνομολογήσουμε όλοι ότι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ που υπάρχει σήμερα είναι αποτέλεσμα συμφωνιών ή αποφάσεων που τον συγκρότησαν κι αν δεν μας κάνει, δεν πρέπει να μας κάνει και το σύνολο τους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει πλουραλιστική εκπροσώπηση στη Βουλή γιατί  έτσι την αποφασίσαμε. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει ένα συλλογικό σχήμα ηγεσίας το οποίο όμως δεν λειτουργεί σωστά και πρέπει να δούμε γιατί δεν λειτουργεί σωστά. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος έχει ένα modus vivendi λειτουργίας των συνιστωσών που τον αποτελούν, αλλά δεν μπορεί αυτό το μοντέλο να εκφράσει το κοινωνικό του απόθεμα που είναι ο κόσμος που θέλει να συμμετάσχει και δεν του δίνουμε δυνατότητα να συμμετάσχει.

Αποτέλεσμα αυτών των αποφάσεων είναι αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ που έχουμε σήμερα. Αν δεν μας κάνει, πρέπει να δούμε όλες αυτές τις αποφάσεις και να μην κάνουμε τους τρελούς, ότι δεν υπήρξαν. Βεβαίως, να τις επανεξετάσουμε, αλλά όλα από την αρχή σύντροφοι.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, επαναλαμβάνω ότι είναι μια θετική εξέλιξη που βοηθά το συλλογικό μας εγχείρημα ότι ο Αλέκος Αλαβάνος δεν επιμένει στην παραίτησή του. Επαναλαμβάνω, όμως, ότι όπως δεν αποδεχθήκαμε την παραίτησή του, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον ΣΥΝ- έτσι  και δεν αποδεχθήκαμε και το σύνολο της ερμηνείας που κατέθεσε για τα αίτια, τον επιμερισμό ευθυνών.

Τώρα είναι η ώρα, με συλλογικό τρόπο, να αποτιμήσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα, τόσο στις συνιστώσες τόσο και στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ στις τοπικές επιτροπές, στη συνεδρίαση του Πανελλαδικού συντονιστικού που θα γίνει αρχές Ιούλη και να προετοιμάσουμε συγκροτημένα την Πανελλαδική σύσκεψη του Οκτώβρη, που θα ασχοληθεί και κυρίως πρέπει να ασχοληθεί, κατά τη γνώμη μου, όχι μονάχα με την συγκυρία αλλά και με τα ζητήματα δομής και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσον αφορά τον ΣΥΝ για άλλη μια φορά θέλω να επαναδιατυπώσω την πεποίθησή μας  ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στρατηγική επιλογή (ολόκληρου του ΣΥΝ; Μην ορκίζεσαι σύντροφε). Για άλλη μια φορά θέλω να διατυπώσω κι επισήμως την πεποίθησή μας ότι θα ενισχύσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο μας μέλημα αυτή την ώρα πρέπει να είναι και θα είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας, η ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου  του ΣΥΡΙΖΑ στις διαδικασίες σε τοπικό, θεματικό και κεντρικό επίπεδο. Και παράλληλα για μας είναι μέλημά μας, πρώτο μας μέλη η ενωτική παρουσία του ΣΥΝ που αποτελεί εγγύηση για το προχώρημα του ενωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ

Αυτές τις σκέψεις θέλω να καταθέσω και να ακούσω και όλους τους υπόλοιπους.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ…

ΞΕΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ…

22 06 2009 ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

«Η πρώτη ευθύνη για όσα διαδραματίστηκαν από τον Σεπτέμβρη 2007 μέχρι τον Ιούνη του 2009 και οδήγησαν στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές ανήκουν στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. (δηλαδή κάνω αυτοκριτική που έβαλα πρόεδρο του Συνασπσιμού τον Τσίπρα).  Την αναλαμβάνω πλήρως. (δηλαδή είμαι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ)

Συζήτησα με τη Γραμματεία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Κυρίως, όμως έλαβα ένα σκληρό μήνυμα από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Γυναίκες και άνδρες από τη γενιά του Γλέζου, των Λαμπράκηδων, του Πολυτεχνείου που έχουν βιώσει βαρύ τον πέλεκυ του συστήματος και αβάσταχτη την απογοήτευση από ηγεσίες της αριστεράς. (Ο Τσίπρας είναι ανεπαρκής) Μέχρι τις νέες και τους νέους του άρθρου 16 και τα παιδιά του Δεκέμβρη. Αυτός ο κόσμος με τα βιώματα και τις καταβολές του είναι η μοναδική περιουσία μας, ελπίδα για τη χώρα μας. Οι δύσκολες αυτές μέρες είχαν και τη χρησιμότητά τους. Αναδείχθηκαν προβλήματα, δύσκολα αλλά επιλύσιμα, έξω από το ημίφως κομματικών γραφείων. (είμαι αποφασισμένος να πάω κόντρα στον Συνασπισμό) Αναδύθηκε ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις φίλες και τους φίλους μας. Απελευθερώθηκε, έστω και με τη μορφή της οργής ή της διάθεσης για παραίτηση, ένα πανίσχυρο συναίσθημα αγάπης για το πρωτότυπο εγχείρημά μας. Αυτό το συναίσθημα είναι η μεγάλη μας δύναμη. Γιατί δίπλα στη σύγχυση του σήμερα τρέφεται η ελπίδα του αύριο.

Μπορούμε λοιπόν. Όλοι μαζί. Μπορούμε γρήγορα να ανακτήσουμε την πολιτική πρωτοβουλία, που κάμφθηκε σοβαρά την προεκλογική περίοδο, ως η ουσιαστική, κινηματική, ριζοσπαστική δύναμη της αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ με προωθημένες προτάσεις και με πολιτικό σχέδιο έξω από τα όρια του δικομματισμού. Μπορούμε να αναζωπυρώσουμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το μεγάλο δημοκρατικό ρεύμα της κοινωνίας που θέλει αλλαγή σε βάθος. Με τον κόσμο της φτώχειας, των υποβαθμισμένων συνοικιών, της ανεργίας, της αβεβαιότητας. Μπορούμε να αναπτύξουμε τις σχέσεις με τη νέα γενιά, με την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη της αριστεράς απέναντι στην ανταγωνιστικότητα και τον ατομισμό του συστήματος.

Βρίσκω ιδιαίτερα θετικές τις σκέψεις και τις προτάσεις του συντονιστή της Γραμματείας Γ. Θεωνά για τον ΣΥΡΙΖΑ. (εδώ κάτι λέει, αλλά πρέπει να μάθουμε τι ακριβώς είπε ο Θεωνάς)

 Έχουμε προ πολλού φθάσει στο σημείο τομής. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή θα είναι αρνητικά καθοριστική. Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το κόμμα μου ο Συνασπισμός, μπορούν πια να κατανοήσουν ότι η πρόκληση δεν είναι να ελέγχουν το σχήμα συνεργασίας, ή να το βλέπουν ως διαπραγμάτευση μηχανισμών (είμαι αποφασισμένος να ενισχύσω τον ΣΥΡΙΖΑ εις βάρος του Συνασπισμού και του Τσίπρα) αλλά να το εμπνέουν, να το πυροδοτούν, να γονιμοποιούν την κοινή δράση, να φέρνουν ιδέες, να φιλοξενούν τους ανθρώπους της διανόησης και της τέχνης, χωρίς τους οποίους είμαστε άνυδρο τοπίο. Τ

α μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πια το δικαίωμα να έχουν ρόλο και λόγο, να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, να βάζουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις πολιτικές κατευθύνσεις και την εκλογή όχι αρχηγού, αλλά συλλογικής ηγεσίας. (τα μέλη θα αποφασίσουν ποιός θα είναι επικεφαλής στις επόμενες εκλογές) Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα. Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στην Συνδιάσκεψη.»

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΚΟ (ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ)

Στο αδιευκρίνιστης ταυτότητας blog της «ένωσης οπαδών ΣΥΡΙΖΑ» (;) υπάρχει ολόκληρη η τοποθέτηση του Αλαβάνου στην γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με τους λόγους για τους οποίους παραιτείται.

http://enosy.blogspot.com/2009/06/1762009.html

Ειλικρινώς θα προτιμούσα να μην την είχα διαβάσει. Αλλά μια και μου συνέβη, θα κάνω ορισμένα σχόλια.

Α. Στο πρώτο κομμάτι της τοποθέτησης, ο Αλαβάνος διερευνά τα πολιτικά αίτια που οδήγησαν στην εκλογική αποτυχία. Είχαμε δυνατότητες, αν και τα δημοσκοπικά ποσοστά έπεφταν. Ο Αλαβάνος αναφέρεται στο γεγονός ότι μας έκοψε κόσμο ο Δεκέμβρης. Αλλά δεν κάνει ουσιαστική πολιτική κριτική επί της ουσίας. Είχαμε αριστερίστικη γραμμή; Πέσαμε στην λούμπα που μας έστησε το πολιτικό σύστημα μαζί με την Ανανεωτική Πτέρυγα; Θα μπορούσε να γίνει ενδιαφέρουσα συζήτηση γύρω από αυτά. Αλλά δεν μπαίνει σε αυτή τη συζήτηση. Και δεν μπαίνει γιατί δεν θέλει να στενοχωρήσει κανέναν εκτός από αυτούς στους οποίους στοχεύει. Μιλάει λοιπόν απλώς για πλήρη αδυναμία και ανικανότητα του Συνασπισμού να χειριστεί την κατάσταση», έτσι ώστε ο καθένας να ακούει αυτό που του αρέσει.

Β. Προχωράει σε εκτίμηση άλλων παραγόντων. Μας ξέφυγε το θέμα των μεταναστών, δεν εκτιμήθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ έπαιρνε ξανά κεφάλι, δεν καταφέραμε να βάλουμε στην ατζέντα τα ζητήματα της κρίσης. Για να καταλήξει πάλι σε κάτι που το αφήνει να κρέμεται. «Έπρεπε να αναδείξουμε εναλλακτική λύση απέναντι στη ΝΔ, πέραν της εναλλαγής με ένα ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται σε κάμψη. Σωστό και εκεί είναι η αδυναμία μας. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική λύση που προτείνει αυτός; Πάλι ο καθένας μπορεί να καταλάβει αυτό που του αρέσει.

Γ. Παρακάτω, θέτει ένα ζήτημα γραμμής. Έπρεπε να αναδείξουμε το ζήτημα της αλλαγής συσχετισμών εντός της Αριστεράς. ΝΑ πάμε δηλαδή ανταγωνιστικά προς το ΚΚΕ. Είναι μια άποψη. Σεβαστή. Ο ίδιος είχε παλιότερα την άποψη της «άδειας καρέκλας», που είναι μια διαφορετική άποψη. Επίσης σεβαστή. Όταν όμως έχεις δύο σεβαστές απόψεις παράλληλα για το ίδιο ζήτημα, είναι πρόβλημα.

Δ. Περιγράφει ως απολίτικο και οπορτουνιστικό το σύνθημα για τέσσερεις ευρωβουλευτές. Ενώ το δικό του σύνθημα για τρίτη δύναμη, με τρείς ευρωβουλευτές το θεωρεί πολιτικό. Γιατί, λέει, έβαζε το ζήτημα της αλλαγής συσχετισμών, και ταυτόχρονα υπερασπιζόταν και την εκλογή Παπαδημούλη. Δηλαδή ισχυρίζεται ότι αυτοί που έλεγαν τέσσερεις ευρωβουλευτές, το έλεγαν έτσι ξερά; Μα ακριβώς τα ίδια πολιτικά στοιχεία έβαζε και η άποψη για τέσσερεις ευρωβουλευτές. Το αν ήταν σωστό ή λάθος είναι άλλη συζήτηση. Αλλά δεν μπορείς να φέρνεις σε αντιπαράθεση δύο απόψεις που διαφέρουν μόνο ως προς τον βολονταρισμό τους, απογυμνώνοντας την μία από τα χαρακτηριστικά της για να υποστηρίξεις την άλλη.

Ε. Από εδώ και κάτω όλη η τοποθέτηση είναι μια επίθεση στο «περιβάλλον Τσίπρα». Δηλαδή στον Τσίπρα. Το «περιβάλλον Τσίπρα» έτρεχε πίσω από τις δημοσκοπήσεις. Το «περιβάλλον Τσίπρα» προώθησε το απολίτικο σύνθημα για τέσσερεις ευρωβουλευτές (και όχι το πολιτικό σύνθημα για τρείς). Το «περιβάλλον Τσίπρα» πριόνισε τον Παπαδημούλη, με κίνδυνο να χάσουμε τους πολύτιμους ανανεωτικούς. Το «περιβάλλον Τσίπρα» χαντάκωσε ως εκ τούτου και την Σωτηρίου (και όχι οι «ανανεωτικοί» σε συνεργασία με τα κανάλια). Το «περιβάλλον Τσίπρα» επέβαλλε την γραμμή για τρίτο πόλο, και μας απομάκρυνε, λέει ο Αλαβάνος, από τους ευρωπαϊστές ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Και ακόμα χειρότερα, το «περιβάλλον Τσίπρα» προώθησε τη γραμμή για τον «τρίτο πόλο» αιφνιδιαστικά και χωρίς διαβούλευση (και όχι με εξαντλητική διαβούλευση όπως έκανε αυτός με τις προτάσεις προς το ΠΑΣΟΚ). Το «περιβάλλον Τσίπρα» ήθελε να καρπωθεί την νίκη μόνο για τον εαυτό του. Το «περιβάλλον Τσίπρα» μίλησε για το καλύτερο αποτέλεσμα της Αριστεράς ever (για να κάνει τον Τσίπρα ηγέτη και όχι για να συσπειρώσει τον κόσμο μας βέβαια). Το «περιβάλλον Τσίπρα» πριόνισε και τον ίδιο τον Αλαβάνο ο οποίος «βίωσε αυτό που βίωσε και ο Παπαδημούλης». Το «περιβάλλον Τσίπρα» εξαπέλυσε επίθεση στον Αλαβάνο από τα ΜΜΕ για την υπόθεση του ντιμπέιτ, την στιγμή που όλος ο ΣΥΡΙΖΑ και όλος ο Συνασπισμός του ζητούσαν να πάει αυτός. Το «περιβάλλον Τσίπρα» απαίτησε να καταθέσει ο Τσίπρας και όχι ο Αλαβάνος στο πρωτοδικείο το ψηφοδέλτιο του συνδυασμού. Το «περιβάλλον Τσίπρα» απαιτεί να είναι ο Τσίπρας επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εθνικές εκλογές, αντί να ασχοληθεί με τα αίτια της ήττας.

ΣΤ. Τέλος υπόσχεται να κάνει αυτοκριτική για τις ενέργειες του από τις εκλογές του 2007 και μετά, δηλαδή για την προώθηση Τσίπρα στην προεδρεία του Συνασπισμού.

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Α) Αν ο Τσίπρας έκανε αποτίμηση του αποτελέσματος και έλεγε ότι φταίει η αδυναμία παρεμβάσεων της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, οι αυθαίρετες κινήσεις Αλαβάνου προς το ΠΑΣΟΚ, η παρουσία μας στο ντιμπέιτ, η προβληματική μας στάση στο ζήτημα της διαφθοράς και η αδύναμη πολιτική μας στο θέμα της μονής Τοπλού (δηλαδή φταίει ο Αλαβάνος), θα έλεγα ότι είναι παλαβός. Και εξ ίσου παλαβοί θα έλεγα ότι είναι όσοι τον ενθαρρύνουν και τον χειροκροτάνε.

Β) Με την ανάλυση Αλαβάνου παρακάμπτεται το βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Που είναι ότι ο Συνασπισμός αποτελείται από δύο κόμματα με δύο αλληλοσυγκρουόμενες γραμμές, απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ. Δεν το παρακάμπτει απλώς. Το συγκαλύπτει. Και το συγκαλύπτει για να βάλει κάτω από τις φτερούγες του και τους «ανανεωτικούς» και την ΚΟΕ και όλους. Απέναντι στον Τσίπρα δεν του περισσεύει κανείς. Αλλά έτσι δεν μπορεί να γίνει σοβαρή ανάλυση.

Γ) Και βέβαια, δεν αντιλαμβάνομαι πως η ΚΟΕ και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ που ακολουθούν αυτή τη γραμμή χειροκροτούν αυτές τις αναλύσεις χωρίς συζήτηση. Ότι οι ανανεωτικοί είναι πολύτιμο κεφάλαιο για τον ΣΥΡΙΖΑ και τους χρειαζόμαστε και βεβαίως δεν συζητάμε κάν την πολιτική τους πρακτική και τις συμμαχίες τους.

Δ) Αυτό με το οποίο έχει στραβώσει ο Αλαβάνος είναι αυτά τα ποιος θα υπογράψει στο πρωτοδικείο και ποιος θα είναι ο επικεφαλής στις επόμενες εκλογές. Διότι έχει αποφασίσει να μείνει. Και εφ όσον μείνει δεν μπορεί να είναι απλός βουλευτής της κοινοβουλευτικής ομάδας με επικεφαλής τον Τσίπρα. Κατανοητό. Ας κλειστούν τρεις μέρες σε ένα δωμάτιο και ας τα βρούνε. Δεν αφορά τον κόσμο της αριστεράς αυτή η συζήτηση, ειδικά με τον τρόπο που γίνεται. Δεν μπορούν τα κορυφαία στελέχη να βγαίνουν και να λένε δημοσίως «δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας». Και κατόπιν να κάνουν της συμμαχίες τους δημόσια για να λύσουν τις διαφορές τους. Είναι ντροπή.

Ε) Αυτοί τη στιγμή, όλοι δουλεύουν για την Ανανεωτική Πτέρυγα. ΟΙ «ανανεωτικοί» αφήνουν ευχαρίστως τον Αλαβάνο να τους κολακεύει (μην πω τίποτα άλλο), ενώ ταυτόχρονα προσφέρουν υποστήριξη στον Τσίπρα, που έχει ανάγκη από ισχυρό Συνασπισμό. Και μένουν στο απυρόβλητο, για να φύγουν αργότερα με τους δικούς τους όρους. Αυτά.

ΚΑΙ ΕΙΠΕ Ο ΑΛΑΒΑΝΟΣ…

-Ότι χαντακωθήκαμε λόγω της γραμμής του Δεκέμβρη (που με βιά μετράει τη γή, αν θυμάστε την σχετική συζήτηση)

.
-Ότι θάψαμε τον Παπαδημούλη (υποθέτω ότι συμφωνούν και οι σύντροφοί του της ΚΟΕ).

.
Ότι δεν είχαμε αποτελεσματική προεκλογική καμπάνια. (Αλλά χωρίς να αναφέρει τους ανανεωτικούς και τον Κύρκο που ξήλωναν την καμπάνια από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή).

.
-Ότι θέσαμε υπερβολικούς στόχους. (Αλλά ξεχνώντας ότι ο ίδιος μίλαγε για κυβέρνηση της Αριστεράς).

.
-Ότι επιδείξαμε αυθάδεια, αλαζονεία και αμετροέπεια. (Αλλά ξέχασε το περίφημο «καλώς τα παιδιά». Ή ότι παλιότερα είχε πει τον Καραμανλή «νονό»).

.
-Ότι τον υπονόμευσαν οι άνθρωποι του Τσίπρα (που είναι οι μόνοι αυθεντικοί αλαβανικοί των οποίων η ύπαρξη έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά).

.
Α, και ότι

.
-ο Τσίπρας επεχείρησε να του φάει την ηγεσία στον ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Γι αυτό το τελευταίο γίνεται όλη η φασαρία. Και είναι πραγματικά κρίμα. Είναι κρίμα για τον Συνασπισμό, είναι κρίμα για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι κρίμα για όλον αυτό τον κόσμο που είδε στον Αλαβάνο και τον Τσίπρα την ελπίδα για μια αριστερά με καινούριο πρόσωπο.

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

Η Φραουλίτσα…

…παράγεται στη Μανωλάδα.

http://www.tvxs.gr/v14556

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Όταν αποφάσισε μετά από δύο δεκαετίες παραμονής στις Βρυξέλλες να διεκδικήσει την προεδρία του Συνασπισμού, ομολογώ ότι δεν μου γέμιζε ιδιαίτερα το μάτι. Πρώτον γιατί σύχναζε σε διάφορες εκδηλώσεις του Άρδην και του Καραμπελιά γύρω από τα εθνικά μας ζητήματα, κάτι που κατά την ταπεινή μου άποψη είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με την λογική του Συνασπισμού γύρω από αυτά τα θέματα. Και δεύτερον γιατί δεν άντεχα ακόμα μια χαρισματική προσωπικότητα που θα καθόταν στην προεδρία του Συνασπισμού, προσπερνώντας το κόμμα και συνομιλώντας απ ευθείας με την κοινωνία, κατά την πρακτική του Κωνσταντόπουλου. Ή του Γιώργου Παπανδρέου εκείνης της εποχής.

Πολύ γρήγορα παραδέχτηκα ότι τον είχα υποτιμήσει. Υπήρξε εξαιρετικά προσεκτικός, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές. Διέγνωσε πολύ γρήγορα ότι το πρόβλημα της Κουμουνδούρου ήταν πρόβλημα κομματικού κατεστημένου και όχι πρόβλημα σύγκρουσης ανάμεσα σε μια «αριστερή» και μια «κεντροαριστερή» τάση. Προώθησε την υποψηφιότητα Τσίπρα στον Δήμο της Αθήνας, παίζοντας κορώνα γράμματα. Και η υποψηφιότητα αυτή, με όλο το πολιτικό σύστημα να βρίζει και τους δύο και με τους ανανεωτικούς να απέχουν επιδεικτικά, κέρδισε πάνω από 10% – κάτι που δεν έγινε στις προχθεσινές ευρωεκλογές. Έδωσε με εξαιρετικό τρόπο την μάχη για τα εξεγερμένα πανεπιστήμια. Πάλι με το πολιτικό σύστημα να μας βρίζει και πάλι με τους ανανεωτικούς εναντίον. Αλλά το πιστώθηκε και οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα αξιοπρεπέστατο εκλογικό αποτέλεσμα. Και μάλιστα, διεκδικώντας την εκλογή του σε μια καθόλου σίγουρη εκλογική περιφέρεια. Τέλος έκανε την κίνηση ματ: παραιτούμενος, άνοιξε τον δρόμο για την προεδρεία Τσίπρα, βάζοντας τρικλοποδιά στους ανυπόφορους γραφειοκράτες της Κουμουνδούρου, «αριστερούς» και «κεντροαριστερούς». Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ο πιο αντικομφορμιστής ηγέτης που είχε δει η Αριστερά. Και αυτό ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Αριστερά στις σημερινές εποχές.

Από τότε το πράγμα κάπως άρχισε να στραβώνει. Ο Τσίπρας (μάλλον από ανασφάλεια) απέφυγε την σύγκρουση με τις καρέκλες της Κουμουνδούρου οι οποίες πολύ γρήγορα αποκατέστησαν την εσωκομματική δύναμη που είχαν χάσει από τον Αλαβάνο. ΟΙ συμβιβασμοί υπήρξαν συνεχείς (αλλαγές στην Αυγή, βουλευτές που ψήφισαν λευκό στο ευρωσύνταγμα, εσωτερική οργανωτική δομή κλπ) και υποψιάζομαι ότι ο Αλαβάνος έχει βάλει το χεράκι του ώστε να τραβηχτεί ο Τσίπρας σε συμβιβαστική στάση. Το αποτέλεσμα είναι ότι η ανανέωση παρέμεινε μόνο στο πρόσωπο του προέδρου. Ενώ δεν ξεκίνησε ως τέτοια. Αυτό που εκτίναξε τον ΣΥΝ στα δημοσκοπικά ποσοστά του 18% ήταν η υπόσχεση  μιας συνολικά νέας φυσιογνωμίας και όχι η αλλαγή στο πρόσωπο του προέδρου. Και φυσικά το ένα πρόσωπο μόνο του είναι πολύ ευάλωτο στις επιθέσεις, από μέσα και απέξω, ειδικά αν είναι μόλις 30τόσων χρονών και δεν έχει ουσιαστική στήριξη από το κόμμα.

Σήμερα ο Αλαβάνος δείχνει να αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του Τσίπρα. Και φαίνεται ότι το δικό του σχέδιο είναι να παραμείνει επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Σέβομαι την πολιτική του άποψη. Αλλά οφείλει να καταλάβει ότι αν δεν συνεννοηθεί με τον Τσίπρα και δεν καταλήξουν σε κοινή στάση, το πράγμα τινάζεται στον αέρα. Επίσης οφείλει να το καταλάβει και ο Τσίπρας. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Συνασπισμού, εκτός από το κλασσικό δίλημμα «κεντροαριστερά ή αριστερά», δημιουργούνται ρήγματα εντός της αριστερής γραμμής. Και μάλιστα εντός του «υγιούς» κομματιού της αριστερής γραμμής. Και αυτό μπορεί να στείλει πάρα πολύ κόσμο σπίτι του.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΔΡΙΟ. (Ή Η “ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ”)

Τις παλιότερες εποχές, η ιστορική ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού έλεγε στα μικρά ρηγόπουλα ιστορίες για να φάνε το φαγητό τους και για να κοιμηθούνε. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες ήταν ότι ένα ανανεωτικό αριστερό κόμμα οφείλει να λειτουργεί με δημοκρατία. Δημοκρατία σημαίνει:

Α. Να ακούγονται ελεύθερα όλες οι απόψεις.

Β. Να γίνεται σεβαστή η θέληση της πλειοψηφίας.

Ο πιο δημοκρατικός τρόπος να αποτυπωθεί η θέληση της πλειοψηφίας, είναι το συνέδριο του κόμματος. Εκεί υπάρχει η ευρύτερη δυνατή αντιπροσώπευση της βάσης, γίνεται εκτενής συζήτηση, και στην λήψη των αποφάσεων συμμετέχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων.

Σήμερα αυτοί που προωθούν τους εαυτούς τους ως κληρονόμους των «μεγάλων ανανεωτικών παραδόσεων» μέσα στον Συνασπισμό, τα γυρνάνε. Προτείνουν μια στροφή του κόμματος προς την Κεντροαριστερά. Γιατί περί τέτοιας πρόκειται, παρ όλο που αποφεύγουν να την πουν με το όνομά τους. (υποτιμώντας εμφανώς την νοημοσύνη όσων διαβάζουν τις ανακοινώσεις τους).

Έλα όμως που η πλειοψηφία των μελών του ΣΥΝ δεν θέλει στροφή προς την Κεντροαριστερά. Γιατί εδώ και δεκαπέντε χρόνια, η Αριστερά λεηλατείται συστηματικά από την Κεντροαριστερά, σε ψήφους και σε στελέχη. Και δέχεται σκληρές κεντροαριστερές επιθέσεις για την εμμονή της σε «ξεπερασμένες ιδέες», όπως η κοινωνική αλληλεγγύη, η προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων, οι συντάξεις και η τοποθέτηση των ανθρώπων πάνω από τα κέρδη. Και ο κόσμος της Αριστεράς έχει πεισμώσει.

Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι «Ανανεωτικοί». Γι αυτόν ακριβώς το λόγο προσπαθούν να αποφύγουν το Συνέδριο, το οποίο περίπου καταγγέλλουν ως αντιδημοκρατική πρακτική.

Ιδού τι ελέχθη στην συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού:

«Αρκετά με τη δαμόκλειο σπάθη του συνεδρίου. Τα συνέδρια δεν έχουν σώνει και καλά αποτελέσματα..» (Δ. Χατζησωκράτης) .

«Το ζήτημα δεν είναι να συζητάμε κεκλεισμένων των θυρών με δεδομένους τους συσχετισμούς πλειοψηφίας και μειοψηφίας, αλλά και με την κοινωνία.» (Φ. Κουβέλης)

Και ω του θαύματος, η πιο δημοκρατική διαδικασία στην λειτουργία ενός κόμματος, δηλαδή το Συνέδριο, γίνεται «δαμόκλειος σπάθη», «αναποτελεσματική διαδικασία», «κεκλεισμένων των θυρών» και «μακριά από την κοινωνία». Κατά τα άλλα σκίζουμε τα ρούχα μας για την «κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς».

Έτσι, το μοντέλο της εσωκομματικής δημοκρατίας, τροποποιείται κατά τους «ανανεωτικούς» ως εξής:

Α. Να ακούγονται ελεύθερα όλες οι απόψεις.

Β. Να υλοποιείται η δική μας πολιτική γραμμή.

Το Β είναι το ουσιαστικό. Και επειδή δεν μπορούν να το βάλουν έτσι, λένε «αφήστε τώρα τα συνέδρια, πρέπει να ακούσουμε την φωνή της κοινωνίας». Ανανεωτικός κυνισμός.

Αλλά ποια είναι η φωνή της κοινωνίας; Είναι οι νοικοκυραίοι του ΛΑΟΣ; Είναι αυτοί που πήγαν για τριήμερο; Είναι οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ, των Κυνηγών, του Παπαθεμελή;

Όχι βέβαια. Κατά τους «ανανεωτικούς», η φωνή της κοινωνίας είναι αυτό που εκφράζουν οι ίδιοι. Δηλαδή αυτό που εκφράζει ο Πρετεντέρης, το συγκρότημα Λαμπράκη, το βραδινό δελτίο του ΜEGA  και άλλες κοινωνικές δυνάμεις. Πρόκειται για την περίφημη εξίσωση «σοβαρή και υπεύθυνη αριστερά = συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ».

Και αν ο κόσμος της Αριστεράς δεν θέλει; Ε, θα τον καπελώσουμε με το ζόρι. Αυτό μας διδάσκει άλλωστε η περίφημη «κουλτούρα της ανανεωτικής αριστεράς».